Tot 31 december 2026 mogen we met een Nederlands paspoort visumvrij 30 dagen China in. Toen we in 2019 China in wilden, moesten we in Den Haag bij de Ambassade een hele papierwinkel inleveren en €120,- betalen om ook 30 dagen het land in te kunnen.
Onze route ging dus richting China door het noorden van Vietnam. Langs prachtige wegen en ook weer langs Ha Giang. De stad dan, de hele loop hebben we al twee keer gefietst, dus nu maar een stukje. Zo kwamen we weer uit bij Lao Cai, waar de grens met China is. In maart 2019 gingen we ook deze grens over.
Elk jaar heeft Vietnam te maken met veel landslides door de moesson. We hebben er veel gezien en soms moesten we wachten omdat ze werden gerepareerd. Onvoorstelbaar hoe snel en efficiënt ze dat doen.
De grens over met China ging redelijk soepel. Wel altijd wat onduidelijkheid over de fietsen, maar de douanebeambte liet ons eerst door een poortje om de fiets neer te zetten zodat we daarna in de rij konden gaan staan met de paspoorten voor de stempels.
Het plan was om met de trein naar Kunming te gaan en dan vanaf daar weer terug te fietsen naar de grens met Vietnam. Een en ander had iets meer voeten in aarde dan we vooraf hadden verwacht. We hadden van andere Nederlanders gelezen dat het best makkelijk was, maar dat was drie jaar geleden. Onze eigen ervaring van 8 jaar geleden was ook redelijk soepel. Helaas verandert niet alles ten goede. We moesten onze fietsen in een tas inpakken. We hadden natuurlijk geen tas en de enige fietsenmaker had er ook geen.
We zijn toen gaan vragen bij een verkoper van scooters. Zij had er ook geen, maar ging voor ons op zoek in de stad en kwam na een half uur terug met hoezen voor over scooters. We waren heel blij met deze oplossing en gingen de volgende ochtend om 07:00 op weg naar het station, wat een half uur fietsen was. Het station zou om 08:00 open gaan, dus we konden de fiets inpakklaar maken. Dus trappers eraf, stuur dwars en zadel lager.
Om acht uur konden we naar binnen en moesten in de rij om de tassen door de scanners te laten gaan. Ikzelf door het poortje en de tassen gepakt en aan de kant gezet. Toen wilde ik terug om de fietsen te halen. Nou dacht het niet zei de douane dame (maar dan iets wat daar op leek in het Chinees, met de nodige stemverheffing en boze blikken). Bleek dat de fietsen voor de scanner moesten worden ingepakt en dan door de scanner. Kon natuurlijk niet, maar moest toch. Dus de fiets van Leo eerst en die kwam natuurlijk vast te zitten. Lang verhaal kort, fiets eruit en ga maar door. De fiets van Annette hoefde ook niet meer.
Onze trein bleek vanaf perron 3 te gaan en daar mochten we pas heen als de trein ervoor weg was. We moesten met een ingepakte fiets een lange trap naar beneden en een lange trap aan de andere kant weer op. En we hadden natuurlijk nog vier fietstassen. En niemand die ook maar een beetje hielp. Het wemelde van de officiële spoorweg mensen, maar iedereen was even onaardig.
De wagon waar we zaten was nog een heel stuk lopen met een ingepakte fiets. Ik had al twee fietsen aan de andere kant en toen ik op weg was met de fiets en twee fietstassen naar de wagon waar we in moesten (dat was zeker 100 meter lopen met een ingepakte fiets) stond Annette nog bij wagon 1 met twee tassen en een fiets en toen ging het fluitje voor vertrek en haalde de conducteur het loopplankje weg waarmee je de trein in kon. Die actie ging een vrouwelijke spoorweg beambte toch echt te ver gaan en zij hielp Annette met de fiets en tassen.
In de trein mocht Annette die fiets even laten staan om met de tassen naar onze plaatsen te gaan. Leo had inmiddels de andere fiets op de plek gezet die werd aangewezen en had onze plekken gevonden. Wat later heeft hij de andere fiets van de eerste wagon naar de vijfde wagon gehaald. Veel stress dus en gedoe; ook bij het uitstappen in Kunming niemand die hielp en heel veel Chinezen die allemaal eerder de trein uitwilden (hoop voordringen en duwen). Uiteindelijk dus de trein uit en ook daar met trappen onder de sporen door naar de uitgang.
Gelukkig was het hotel niet ver fietsen en we hadden gereserveerd. De kamer die we kregen was veel mooier dan verwacht, als een soort balans van het universum voor de zware dag met de trein.
De stad overweldigd nog meer dan acht jaar geleden. Er is zoveel te koop dat je je af gaat vragen of dat ooit verkocht gaat worden. Helemaal vanuit een duurzaamheidsperspectief ziet het er allemaal wat bizar uit. Enorme warenhuizen met alle dure merken en heel ruim opgezet. Je kan er heerlijk eten en veel is ingepakt in plastic. We aten een broodje en kregen daar plastic handschoenen bij zodat je geen vuile handen kreeg. En wij in postzegel land Nederland 200 miljard uit trekken voor klimaat. Dat lijkt vanuit dit perspectief volkomen idioot.
Op de laatste dag in Kunming moesten we de fiets nog even testen na het treinavontuur, dus een kort ritje naar een tempelcomplex..
Inmiddels zijn er wat andere fietsers in het hotel aangekomen. Een Belgisch stel en drie Nederlandse dames. Ze fietsen ongeveer dezelfde route terug naar Hanoi als wij. Voor hen zit het er dan op en wij gaan in Hanoi het visum voor Laos regelen.