Twee jaar geleden hebben we de loop al een keer gefietst en hadden toen veel regen. Ook hadden we toen een visum voor maar 30 dagen, waardoor we door moesten ondanks de regen. Nu hebben we een visum voor drie maanden waardoor we op een paar plekken wat extra dagen hebben kunnen inlassen, om de regen uit te zitten. We hebben nu zonder regen kunnen fietsen.

De eerste dag gaat naar Tam Son. Een pittige dag waarbij de laatste 20 km berg op is met hele stukken van 10%. We gaan dan ruim 1300 meter omhoog. De route gaat door een nationaal park.

De typhoon heeft veel schade aangericht in heel Vietnam, ook hier in het noorden. Op veel plekken kon je goed zien hoe hoog het water heeft gestaan. Op veel plekken is ook de weg beschadigd en soms zijn hele stukken vangrail weggeslagen. Het is onvoorstelbaar hoe veerkrachtig de Vietnamese bevolking hier in het noorden is. Veel van hen wonen in houten huisjes en dat is toch een stuk kwetsbaarder dan steen. Het is eveneens onvoorstelbaar hoe snel ze de ravage weer hebben hersteld en wegen hebben vrijgemaakt zodat het verkeer door kan. In Nederland zouden er weken, of langer over heen gaan voordat er zou worden begonnen omdat de verzekering er eerst iets over moet vinden.

Op de tweede dag zijn we in de ochtend eerst langs een dorpje gegaan waar een vrouwen-coöperatie zit (The Lung Tam Linen Cooperative). Het is een werkplaats waar ze laten zien hoe je van hennep stof maakt. Het zijn vooral oudere dames die daar aan het werk zijn. We waren er om 08:00 uur, en er was slechts 1 ander stel toeristen; toevallig ook Nederlanders. We konden dus in alles rust alles bekijken en met de “translate app” op de telefoon wat praten met de dames.

We sliepen in de avond in een Homestay. Wel in de stad, en in een vrij nieuwe homestay. Vlak tegenover de homestay was een tankstation dat wij uit het raam konden zien. Al die brommers en motoren moeten tanken wat tot behoorlijk wat chaos leidt. De loop is erg populair geworden. In vergelijking met twee jaar geleden zien we het veel meer groepen. Toen we de derde dag een lange klim omhoog moesten in de ochtend bleven ze ons passeren als een lange slang kronkelden ze door het landschap.

Met de ervaring van twee jaar geleden konden we een aanpassing in de route maken. We hebben een etappe in tweeën geknipt waardoor het plezieriger werd. Ook het gegeven dat we nu een langer visum hadden maakten het makkelijker om aanpassingen te doen en op sommige plekken te wachten tot de regen voorbij was.
We wisten van een dorpje op de ongeveer de helft van de derde dag omdat we daar de vorige keer koffie hadden gedronken. Er zat daar nu een guesthouse, dus we konden prima overnachten. Het dorpje heeft een toeristische attractie waardoor het overdag erg druk kan worden. Er staan een H’mong huis dat in een film is gebruikt en dat gegeven is voldoende om drommen toeristen (bijna allemaal Vietnamees) aan te trekken. Er is een heel “industrietje” ontstaan waar best geld wordt verdiend. De kinderen lopen allemaal met manden op hun rug en worden doorlopend op de foto genomen. Je ziet hier heel direct de gevolgen van massatoerisme.

We hebben een dag in het dorpje gezeten en vanaf ons koffietentje de drukte aanschouwd. Het was zo druk dat toen we wilde lunchen in een nieuw restaurant bleek dat bij bestelling bijna al het eten op was. We moesten dus ergens anders wat te eten zien te krijgen. Als je daar zo dagje zit te kijken naar de drommen mensen die langs komen besef je dat toerisme een te grote impact heeft op de wereld. We kennen de verhalen van protesten in Barcelona en Venetië en de buitensporige toeristenbelasting in Amsterdam, maar hier in het klein in een heel klein dorpje zie je de impact heel direct. Het goede nieuws is, dat wereldwijd de armoede af neemt. Het slechte nieuws is dat er wereldwijd een grote middenklasse is ontstaan die ook allemaal willen reizen en dat kunnen de traditionele toeristische hotspots niet aan.

Een van de redenen om weer naar Vietnam te gaan, en dan specifiek naar het noorden met haar bergachtig landschap was om het hart te testen. Kijken of ik de lange steile klimmen nog aankon. Na de Ha Giang weer gefietst te hebben met al onze bagage (we zijn vier andere fietsers tegen gekomen met een heel klein tasje, de rest hadden ze achtergelaten) kunnen we concluderen dat het hart weer goed is. Daarnaast is en blijft het een van de mooiste delen van Vietnam.