Na de loop zijn we weer op weg gegaan richting Sa Pa. Eerst nog even twee dagen bijkomen in Ha Giang en weer door. We hadden op het internet een Eco Lodge gevonden die op onze route lag, dus die hebben we geboekt en ook daar een rustdag ingepland. Voor we weggingen wilde de jonge dame achter de receptie wel eens de fiets van Annette proberen…

Na twee dagen fietsen kwamen we bij de Eco Lodge. De lodge ligt midden tussen de kaneel bomen. Het heet ook de Cinnamon Eco Lodge. Bij aankomst kregen we dan ook kaneelthee. Het was inderdaad heerlijk rustig. We hadden een huisje op een heuvel en hoorde echt niets. Het is lang geleden dat we totale stilte “hoorden”. Het eten was buitengewoon lekker, dus de extra rustdag was heerlijk. In de ochtend zijn we naar een klein dorpje gefietst. Daar konden we koffiedrinken bij een stel dat een hele grote televisie had staan en daar een concert van Boney M op afspeelde. Een redelijke bizarre ervaring. De koffie was wel erg lekker..

Na de heerlijke rust in de lodge zijn we in twee dagen naar Lao Cai gefietst. Hier waren we in 2019 toen we hier de grens naar China overgingen. Mooie herinneringen. Het mooie van de grensplaats is dat er veel Chinese restaurants zitten, dus heerlijk eten. Heel veel is tweetalig, Chinees en Vietnamees. In Lao Cai zit ook een True by Hilton hotel. We hebben in deze keten al twee keer eerder overnacht. Heel praktische kamer en een goed ontbijt. Er zijn er niet zo heel veel van, maar hier in het noorden hebben we ze allemaal gehad.

In Lao Cai konden we ook een taxi regelen naar Bac Ha. Dat is een plaatsje dat in de bergen ligt en waar op zondag een grote markt is waar verschillende ethnische groepen hun handelswaar komen verkopen. We hadden het zo uitgemikt dat we op zondag in Lao Cai waren zodat we naar die markt konden. Vroeg op zodat we voor de hoos toeristen in uit Sa Pa op de markt waren. Het is inmiddels een behoorlijk toeristisch gedoetje geworden, maar toch echt wel de moeite waard. Er wordt van alles verkocht. Veel paddestoelen, vruchten en wortels waarvan we nog nooit gehoord hadden.

in Sa Pa zijn we een paar dagen gebleven. Het was er prachtig weer en heerlijk toeven. Annette heeft weer een fietsshirt gekocht bij hetzelfde winkeltje als twee jaar geleden. Tegenwoordig zit er een Starbucks in Sa Pa, dus we hadden goede koffie en bij het Hotel zit een restaurant waar we elke avond hebben gegeten omdat het zo lekker was.

Op de dag dat we weggingen was het koud en een beetje mistig. Het punt is dat we nog een pas over moesten en de mist bleek niet weg te trekken, maar dichter te worden. Bovenop hadden we een paar meter zicht…. In de afdaling was dat best eng. Die afdaling is 20 km en pas de laatste 10 kilometer hadden we weer goed zicht. Van Sa Pa is het vijf dagen fietsen naar Dien Bien Phu. Daar is de afslag naar Laos. Onderweg waren we een Engels stel tegengekomen en die kwamen we weer tegen bij de juwelier in Dien Bien Phu. De juwelier is de enige plek waar je Vietnamese Dong kunt wisselen voor Laotiaanse Kip. We waren al bij een paar banken geweest, maar die wilde niet wisselen. Afijn het is weer gelukt en we zijn daarna wezen lunchen met het Engelse stel.

We hebben besloten een extra rustdag te nemen in Dien Bien Phu omdat we nog spierpijn hebben van al dat klimwerk van de dagen ervoor. De grens met Laos ligt ook op een berg, dus ook daar moeten we weer klimmen. Het beroerde is dat de grensbeambten van 11:00 tot 13:30 lunchpauze nemen. Dat betekent dat we voor 07:00 op weg moeten, want het is 4 uur fietsen naar de grens en voor meer dan de helft bergop..